april 25, 2019 9:50 pm
Het is inmiddels alweer bijna 3 jaar geleden dat we voor het laatst iets hoorden van Christiaan. Als vrienden en familie hebben we intussen niet stil gezeten. Want wat als ze hem of zijn spullen vinden en dat bericht bereikt ons niet?
Daarom hebben we folders laten drukken met foto’s van Christiaan en zijn klimspullen. In het Nepalees en Engels. Zodat als iemand wat vindt, hij/zij contact kan opnemen met onze lokale contacten in Nepal.
Michel, goede vriend van Christiaan, had naast andere vrienden, een rol in de twee zoektochten. Met zijn gezin is hij momenteel in Nepal voor een rondreis.
Michel: “Ik wilde graag terug naar Nepal om het land aan mijn gezin te laten zien. Dit land is zo mooi en de mensen zijn heel vriendelijk en gastvrij. Tevens wilde ik zelf ook meer zien van het land omdat ik daar de andere keren uiteraard geen tijd voor had.”
In zijn bagage zaten zo’n 1000 folders om in Nepal verder te laten verspreiden door Karna & SARdogs. Ook heeft Michel Suraj van Saron weer gezien. Beiden waren van grote betekenis tijdens de zoektochten.
We hopen op een dag op deze plek meer nieuws te kunnen melden. We blijven hopen…
Michel en SARdogs met de folders
Hotel Penguin in Pokhara, waar Michel en andere Nederlandse vrienden verbleven tijdens de zoektochten: rechts de poster die 3 jaar geleden is opgehangen, links de nieuwe folder.
november 5, 2018 8:07 pm
Aan allen die Christiaan missen,
Twee jaar geleden liep ik met de gedachte om met een billboard met een foto van Christiaan rond te gaan lopen in Nepal, hetgeen toen van diverse kanten afgeraden werd. Een paar maanden geleden kwam die gedachte weer sterk naar boven. De eerste aan wie ik het vertelde, reageerde met: ‘Moet je doen’. En het plan nam vastere vormen aan. Alleen? Of met wie? Het werd alleen. Raad gevraagd over de beste tijd, verblijf en dergelijke dingen.
Ik deelde het mee aan een beperkt aantal mensen. Waarom? Ieder heeft zijn eigen gedachten en ik wilde deze weg gaan. Het was voor mij een duidelijk plan. Naar Kathmandu en daar rondlopen met een billboard, en een aantal foldertjes met dezelfde informatie, in de hoop toeristen, klimmers en allen die zich in de bergen gaan begeven attent te maken op onze vermiste Christiaan.
17 oktober vertrok ik, uitgezwaaid door schoondochter, kleindochter en goede vriendin. In Kathmandu werd ik opgewacht door een taxichauffeur met een bordje met mijn naam. Hij leverde me af in het guesthouse waar ik tien nachten zou verblijven. Het was goed en simpel. Ik voelde me veilig. Mede dankzij de engelen om me heen.
Gelijk die eerste dag ging ik op pad. En dankzij de foto van Christiaan, toonden velen – voornamelijk Nepalezen – interesse. De meesten van hen namen foto’s. Die op Facebook werden geplaatst!
Teruggekomen op mijn stekje bleek dat een voorganger van de Kerk van de Nazarener al langs was geweest om mij te begroeten. Ik had sterk de behoefte om mijn wederwaardigheden met anderen te delen en zo ontstond de WhatsApp groep. Wat een vreugde zo’n groep. Zoveel meeleven en zoveel hartelijkheid. Allen hartelijk dank!
Zo ging ik iedere dag op pad. Veel gesprekjes, veel vragen. Niet zo veel door de toeristen. Die hadden hun blik op dat wat ze wilden gaan doen. Als ze bijna naar huis gingen, hadden ze meer belangstelling. De Nepalezen vroegen iedere keer hoe lang hij vermist was. Als ik zei twee jaar, dan schudden ze hun hoofd. Tot ik op het idee kwam om te zeggen: twee jaar, vijf maanden en zes dagen. Daar hadden ze niet van terug.
Ik ontmoette mensen uit Nederland, Duitsland, Italië, Frankrijk, Spanje, Groot- Brittannië, Australië en Nieuw-Zeeland. Iedere ontmoeting was bijzonder, maar heel speciaal was de ontmoeting met vier Australische dames, waarvan een zei: ‘Dat zou ik ook doen’. Twee Nederlandse meisjes en een Spanjaard voegden zich bij ons. We stonden in de stralende zon. Er was zoveel meeleven, zoveel hartelijkheid, zoveel
vriendelijkheid, zoveel emotie … Aan het einde van deze ontmoeting was er een internationale groepsknuffel. De Spanjaard, de enige man, vroeg: Mag ik ook meedoen? Natuurlijk!
Intussen had ik de eerdergenoemde voorganger en zijn zoon ontmoet. De vader moest naar een conferentie, maar ik mocht de zoon ten allen tijde raadplegen, wat ik ook een paar dagen later deed. Ik wilde even iets anders zien. Hij nam me mee naar twee tempels. Een boeddhistische en een hindoeïstische. Bij de eerst zag je restanten van de aardbeving. Bij de tweede waren volop lijkverbrandingen gaande. Zou het in de Tweede Wereldoorlog bij de verbrandingsovens ook zo geroken hebben?
Het contact met de zoon, Anjan, was goed. Zeer sympathieke jongeman. Student nog.
Aan het einde van de week gingen we samen naar een kerk aan de rand van of net buiten Kathmandu. Daar was ik gevraagd een en ander te vertellen en hij vertaalde. Dit was nieuw voor hem, voor ons. Het klikte goed.
Gedurende de week had ik een ontmoeting met Karna, van SARDogs, je vindt hem eerder genoemd op de site, en Suraj, die van heel veel betekenis was twee jaar geleden, toen Christiaan pas vermist was. Karna blijkt ook nog een teken- en schildertalent te zijn. Bijzondere ontmoetingen.
Op de foto met Karna & Suraj
En nu?
Ik weet het niet.
Ik ben aan het heroriënteren.
Bij God zijn alle dingen mogelijk. Hij is de Almachtige!
Een hartelijke groet,
Margreet (moeder van Christiaan)
juli 20, 2016 8:08 pm
Indrukwekkend om te merken hoe iedereen nog steeds meeleeft. Ondanks de vakantietijd en het afnemende tempo aan updates op deze website.
Het stukje helm is uitgebreid onder de loep genomen. Inmiddels is ook de uitslag van het DNA onderzoek binnen. De conclusie is: Het profiel op de helm komt niet voor de benodigde 50% overeen met het profiel van de moeder van Christiaan. Patholoog anatoom Frank van de Goot zegt hierover: “Dat betekent dat of de helm niet door hem is aangeraakt zodanig dat er een spoor is achter gebleven, dan wel dat door de wijze van transport (water, regen, tijd, UV, schimmel en microben activiteit) het profiel dat wel aanwezig geweest is, niet meer aantoonbaar is.”
Met andere woorden: Het kan nog steeds best de helm van Christiaan zijn maar zijn DNA profiel is er niet op aantoonbaar.
Op de achtergrond bereiden wij ons voor om te kijken of en hoe we een vervolg kunnen geven aan de zoektocht dit najaar, als de moesson voorbij is. Wil je helpen of heb je tips, laat het even weten via de tips pagina.
